Pogradec

“No, no. No need” zegt de chauffeur als ik mijn gordel wil omdoen. Ik wil ‘m toch vastklinken en dan houdt hij mij resoluut tegen. “No. No need”. Geheel tegen mijn principes in laat ik de autogordel dan maar voor wat ie is. 
Met een arm nonchalant uit het raam hangend en de andere hand losjes bovenop het stuur, scheurt de man ons naar het centrum van Pogradec. Remmen is ie volgens mij een fel tegenstander van want hij doet liever een uitwijkmanouvre dan dat ie vaart mindert. 

We voelen ons tijdens deze rit minder veilig dan op de fiets gisteravond in het donker. 

We hebben de jongeman van de receptie gevraagd een taxi voor ons te regelen omdat we niet nog een keer op de fietsen van de camping willen stappen. Volgens mij heeft ie een oom of ander familielid  opgetrommeld want na 10 minuten rijdt er een behoorlijk versleten auto voor die ons vervolgens op bovenstaande wijze naar het centrum brengt. 
Maar goed, zo gaat het er in heel Albanië aan toe.

Pogradec is leuk! Hoewel er best wat toeristen zijn, verblijven die kennelijk voornamelijk aan de boulevard. Dat betekent dat Pogradec (nog) niet is doorspekt met souvenirshops en we dus gewone winkels en barretjes zien.
Wat we zien is gewoon het alledaagse straatleven. Overal ienie-mini winkels, schoenmakers, naaiateliers en overal echt óveral bergen kleding. Als er een hoekje op straat vrij is dan ligt er een berg kleding die verkocht kan worden. 

Uiteindelijk komen we in een echte Bazaar terecht waar zo mogelijk nog meer kleding te kop is. Naast vele andere artikelen natuurlijk.  Het nodigt ons echter niet ut tot het kopen van wat dan ook.

Wat ons vooral opvalt (maar niet alleen in deze stad) is dat de terrassen van de koffiebars voornamelijk gevuld zijn met mannen. En ook buiten deze bars hangen overal mannen rond. Vrouwen zien wel maar die lopen voornamelijk ergens naar toe. Meestal beladen met boodschappen. 

Als het centrum ons echt te heet onder de voeten wordt gaan we lekker terug en relaxen op de camping, terwijl we ons bezighouden met het vraagstuk van de dag: “waar zullen we vanavond eten?”.