Op naar Gjirokastër

Tja, als er geen waterdruk meer is en de WC dus niet alles kan wegspoelen, dan leg je er gewoon een laagje wc-papier overheen, gooit er bleekwater bij en haalt je schouders op. Het is wat het is, lijkt hij er mee te zeggen. 
Verder is het restaurantje prachtig gelegen en zijn de Albanese oliebolletjes met jam heerlijk bij de, ook prima cappuccino. 

Wel jammer dat ie onze 2e bestelling, Café Frappe’s, vergeet te maken. Ook niet erg, we hebben inmiddels lang genoeg pauze gehad.
Pauze was wel even nodig na de uitdagende rit door de bergen en langs de kust van Vlorē via Sarrande naar Gjirokaster. De weg kronkelt met scherpe haarspeldbochten deels door het binnenland en deels langs de kust met mooie doorkijkjes op de helder blauwe zee.
Onderweg komen we van alles tegen: dorpjes, kerken, kloosters, gedenktekens etc. Niet overal is het handig om te stoppen of de gravel is té erg. Dan rijden we dus door en nemen genoegen met wat we te zien krijgen. 

Bij de belangrijkste stop van deze dag, Syri-I-Kalter is het gelukkig geen probleem om onze Willem geparkeerd te krijgen. De enorme parkeerplaats getuigt van een Heuse Toeristische Trekpleister: The Blue Eye. Een bron die, in combinatie met de ondergrond, het water een helderblauwe kleur geeft die vanuit de lucht gezien echt de vorm van een blauw oog moet hebben. Dat zie je niet als je er voor staat maar mooi en bijzonder is het zeker. 
Vanaf de parkeerplaats is het 1 kilometer lopen naar de bron. Zeggen ze. Maar misschien rekenen ze hier anders. Het goed begaanbare en prachtig aangelegde wandelpad is veel langer, in de brandende zon en ook nog lekker omhoog. Maar wij klagen nergens over. 
Eenmaal op bestemming, samen met vele andere wereldburgers, kan ik het niet laten om toch meer even een ‘duik’ te nemen in het 12 gr. koude water. Als de boventemperatuur 40 gr is, dan voel je het verschil wel, laten we zeggen. Vanwege de scherpe steentjes en de flinke stroming wordt de duik een onderdompeling, maar evengoed heerlijk verfrissend.