Beachlife

We nemen even vakantie van onze reis. Vier dagen strandhangen. Dat betekent voor ons, ontbijt aan het strand, zwemmen, lezen en of puzzelen, koffie aan het strand of in de strandtent, zwemmen, lezen en of puzzelen, even naar de winkeltjes voor water, bier, wijn, fruit en zo, zwemmen, lezen en of puzzelen, eten aan het strand.

We duiken dode zee egeltjes op tijdens het snorkelen, maken een praatje maken met de Italiaanse, Duitse, Zwitserse en Sloveense buren.

We zijn ongewild getuige van de woedende stem van de vrouwelijke gast, de knallende ruzie van het stel verderop (die na een paar uur met gierende banden weer vertrekken).
Bekijken de bedrijvigheid in het tentenkamp, opgeslagen door een buslading jonge Tsjechische hikers die iedere morgen bepakt en bezakt in hun airco-bus stappen om een volgende hike te doen. Ik bewonder ze. 

We zitten het donker met de campingstoelen aan de waterlijn op het strand naar de sterren kijken. En de lichtjes langs de kust.

We laten alle toeristische bezienswaardigheden links liggen. Te. Warm. 42 graden in de schaduw en op een van de dagen ook nog een warme woestijnwind.
Alsof we in onze eigen heteluchtoven zitten. ’s Nachts slapen we voor het eerst met de airco aan.

Vlorë is best een mooi stadje, met een mooi klooster en een mooie boulevard, een mooi schiereilandje en nog wat historisch. Maar ook heet en chaotisch druk. 

Dus, we nemen even vakantie van de reis.