Mission completed

Ik heb nog nooit van mijn leven drie uur lang op een houten krukje gezeten om een vogel te kunnen zien.

Vandaag deed ik dat. En stond er ook nog voor om 5 uur naast m’n bed.
Toen we begonnen na te denken over onze reisbestemming van dit jaar en Costa Rica een van de genoemde landen was, begon Ariaan al over de Quetzal. 
Als we naar Costa Rica zouden gaan dan was dat in ieder geval een prio op zijn lijstje. 

De quetzal is de heilige vogel van Midden-Amerika. Deze vogel is vooral sterk verbonden met de cultuur van de Azteken en Maya’s. Op het doden van een quetzal stond ooit de doodstraf. De mannetjes zijn iets uitbundiger van kleur dan de vrouwtjes en bovendien groeien bij hen tijdens de paartijd 4 staartveren uit tot sierlijk lange slierten die als ze op het nest zitten erbuiten hangen.
Vooral tijdens het broed- en kuiken seizoen kun je ze vinden omdat beide vogels de jongen van eten voorzien en elkaar afwisselen op het nest. Het nest is altijd een gat in een boomstam.
De Quetzal is de andere reden dat wij toch nog een stop maken in het Quetzal dal/San Gerardo de Dota. Om de Quetzal te spotten.
Daartoe zitten wij dus om 05.30 uur in de auto om achter de gids aan een kwartier te rijden naar een plek waar men een nest weet. Daar aangekomen is het gewoon zitten en wachten. We zijn niet de enigen, deze plek is duidelijk een waarneempost voor Vogelaars die met bizar gigantische telescooplenzen het mooiste moment af wachten. 
We zien de staartslierten van het  mannetje (het vrouwtje heeft ze niet) buiten het nest hangen en dat betekent dus dat het vrouwtje op zoek is naar eten. Questie van wachten tot ze terug is en met haar partner wisselt.
Zo vult zich gemakkelijk een half uur. Dan ineens is er beroering onder de vogelaars: het mannetje steekt zijn kop naar buiten en waarachtig: hij laat zich zien en vliegt weg. Kennelijk is mevrouw te lang weg voor de boodschappen en gaat ie zelf maar wat halen.
Het prachtige beest vliegt wat heen en weer voor ons en iedere keer proberen we hem te ‘vangen’ op video. Dat lukt bijna niet, zo snel vliegt hij. 

Toch gaan we drie uur later voldaan terug naar de lodge voor het ontbijt.

Mooie foto’s hebben we met zelfs nog eentje van een giftige ‘mountain snake’, die gewoon even langs de weg tussen een hoop bladeren lag…
Als we uitgecheckt zijn maken we nog een korte wandeling van een kilometertje of 5. Maar wél weer steil naar beneden (en dus ook weer omhoog…). Ook hier is het puur genieten. We doen nog een laatste ijscappuccino in de Kolibrie tuin want ook dat zijn schitterende vogeltjes.

Mission Completed: we saw the Quetzal. We kunnen naar huis.

En dat is maar goed ook want we hebben nog 1 nachtje tegoed. Alleen is dat gewoon de overnachting vooraf aan het vertrek… 
Terug in San Jose worden we overvallen door de hevigste stortbui ever. De chaos van het verkeer, de brommers, scooters en motors die je links en rechts voorbijrazen, het geduw en gedoe van auto’s die zich ergens tussen willen wringen en de hevige regen maken de rit er niet bepaald relaxed op. 
Toch komen we heelhuids aan, zonder deuken, krassen of ander ongemak. 

Nog 1 nachtje slapen en dan is de Costa Rica cirkel rond.