En we gaan nog niet naar huis..

“En we gaan nog niet naar huis…” 

Maar wat doen we dan wel? 
Gaan we nog terug naar de kust? Blijven we nog in Shkodër rondhangen? Wachten we op mooier weer voor een herkansing van de hike? 
Hmm, we merken dat we klaar zijn met Albanië. 

Ik heb enorm zin in een stevige bergwandeling maar ook in een relaxte paar dagen. 
Zonder diepgaand overleg zijn we het snel eens: we gaan een paar dagen aan de kust van Kroatië relaxen en dan via Oostenrijk uiteindelijk terug naar huis. 
We willen proberen in de buurt van Split te komen, daar een camping zoeken en ongeveer 2 dagen blijven. Daarom kiezen we ervoor om langs de kust te rijden, daar heb je de meeste kans op een camping of camperplek. En we hoeven dan niet weer dwars door Montenegro over een of andere smalle binnenweg te rijden. 

Dachten we. 

Het is een verademing om eens een keer op een mooie, fijne, gladde weg te rijden. Heerlijk. En die kustweg loopt zo door tot Slovenië.
Dachten we. 

Maar we zijn amper de grens over in Montenegro of we draaien en weg op die nog erger en smaller is dan de weg op de heenreis.
Er zijn erg veel tegenliggers die de hoek om scheuren en naast de weg is alleen maar een afgrond. 
Echt, na de SH75 en zo in Albanië denk je dat je alles wel gehad hebt, maar nee dus. Met geknepen billen rij ik deze route. 

Een plek op een camping is minder eenvoudig dan we hadden gehoopt (logisch, het is hoogseizoen, slecht weer in bijna heel Europa dus wat wil je).
We draaien een dorpje in voor een idyllisch gelegen campinkje (alleen berijdbaar via een soort voetpad-langs-de-zee) maar ook daar is geen plek. 
Aangezien de aanhouder altijd wint vinden we uiteindelijk een heerlijk plekje voor een paar dagen in Prapratno. Aan het strand, onder de olijfbomen. 

We hebben precies 217 (!) kilometer afgelegd in 11 (!) uur reistijd! Véél oponthoud bij de grens (ik zal echt nooit meer zeggen dat ik grensovergangen wel leuk vind) en veel oponthoud op de binnenweg door Montenegro.