En dan, eindelijk, DE tocht!

“Enjoy your meal”, zegt de jongeman die het ontbijt brengt. We krijgen een soort oliebollen met jam en een stuk geitenkaas. Wauw, dat is een apart ontbijt denken we. Maar, inmiddels wijzer geworden, weten we ook dat er straks nog meer komt. En jawel, er komt nog brood, kaas, eieren, tomaat, komkommer, appels, 2 plastic zakjes en een rol aluminiumfolie. Kennelijk is het de bedoeling dat we iets te eten meenemen voor onderweg. Hoe aardig!

Er hangt bewolking boven de bergen maar gisteren en eergisteren hebben we rondgevraagd naar het weer. Niemand kon er echt iets over zeggen: ‘t kan regenen maar het kan ook niet. 

In de bergen weet je het eigenlijk nooit. “If it’s raining, you are lucky because it isn’t that hot” zei de dame van de koffiebar gisteren. 

Dus we gaan vol goede moed op pad. Het begin van de tocht is eerst een heel stuk gemakkelijk asfalt weg die ineens over gaat in een stuk van de drooggevallen rivierbedding, keien en keien en keien. 

Dan wordt het pad beter beloopbaar maar wel steil omhoog. Het weer is goed, de lucht half bewolkt en het is niet al te warm. We stappen rustig door tot het ineens begint te spetteren.

Nog steeds vol goede moed trekken we onze regenjacks aan en doen de regenhoezen om onze rugzakken. We waren gelukkig wel iets voorbereid!

Voor we er erg in hebben valt de regen ineens met bákken uit de hemel en zijn we ondanks de regenjacks ineens behoorlijk nat. Het is ook kouder geworden. We zijn nog maar 5 van de 15 km onderweg! 

We zien ineens bord met het opschrift ‘guesthouse’ wijzend naar een klein huisje. Daar lopen we maar even naar toe. De man die ons tegemoet komt spreekt 2 woorden Engels en zijn vrouw ongeveer 3. Beiden geven aan dat de regen nog wel even zal duren. We beginnen te twijfelen, we moeten nog 10 kilometer waarvan een aantal over een kale, winderige top.

Al gauw komen er nog twee backpackers aan, die per direct besluiten om te blijven overnachten. Dan volgen een moeder met zoon en dochter die we bij de start van de tocht ook al opgemerkt hadden. Opgemerkt omdat zij op sandalen liepen, de moeder in een zomerjurkje en de dochter in short en minitruitje. 

Helemaal doorweekt en bibberend van de kou komen ze bij ons onder de partytent zitten.

Uiteindelijk is het gezelschap met drie Fransen compleet. De man en de vrouw van het ‘guesthouse’ adviseren ons min of meer om niet verder te gaan en zeker de dames op hun sandaaltjes niet. Over de top moet je een lange afdaling maken en dat kan met dit weer behoorlijk glibberig zijn. Wij hebben gelukkig onze vertrouwde Meindls aan, die slepen we overal mee naartoe.

We houden een soort top-overleg met zijn 8’en. Wel of niet door? Wat als we gezamenlijk gaan? Is dat veiliger? De 2 backpackers mengen zich ook in het gesprek: denk aan onderkoeling! De moeder loopt in en zomerjurkje en heeft verder niets bij zich. 

Een van de Franse dames geeft aan dat zij niet verder gaan, een kennis die ook gids is heeft ze gewaarschuwd bij stevige regen beslist de tocht niet te maken.

Wij twijfelen. Niet verder lopen voelt als opgeven en opgeven is eigenlijk nooit een optie.

Ha! Wij kunnen dit. Toch? Natuurlijk kunnen wij dit. 10 kilometer is echt niet zo’n enorme afstand. Maar is het ook verstandig? De niet-Engelssprekende man weet ons wel duidelijk te maken dat het stormt (of in ieder geval heel hard waait) aan de top. Hij blijft wijzen naar de lucht waar inderdaad niets anders dan heel donkergrijze wolkenmassa’s rondrazen. Mogelijk gaat ook nog onweren, om het geheel mooi af te maken. 

Ok. Balen. We hadden zó uitgekeken naar deze hike! Maar hoe leuk of mooi is een hike als het stortregent, hard waait en onweert? Wat is nog veilig?  En is het onze hobby om te hikken of om weersomstandigheden te trotseren?

De eigenaar van het Guesthouse heeft duidelijk gemaakt aan de Francaise dat hij een minibus kan regelen dat ons allemaal terug naar Fierce kan brengen. Daar kunnen we dan net op tijd zijn om de ferry terug te nemen naar Koman. Daar moeten we dan vervoer vinden terug naar Shkodër. 

Diep teleurgesteld besluiten we dan toch maar om naar ons verstand te luisteren en ons gevoel even te laten voor wat het is.

Binnen 1,5 uur zijn we terug in Fierce waar we op tijd zijn om in de stromende regen aan boord van de Ferry te stappen. We staan 2,5 uur op het autodek, verscholen achter een busje om een beetje uit de wind en de regen te blijven. 

Onder weg wordt hier en daar nog iemand aan boord gehaald, inclusief de evacuatie van twee open rondvaartbootjes vol met toeristen.

Aangekomen in Koman is het nog een hele hele tour om een bus te vinden die ons mee terug neemt naar Shkodër, maar gelukkig lukt dat. De hobbel-de-bobbel weg terug lijkt nog langer dan heen ook al rijdt deze chauffeur gelukkig wel zonder tussenstops door.

Terug in Shkodër is het droog, lekker weer en heel gezellig. Dus we slenteren wat rond, eten daar wat en zijn uiteindelijk om 22.00 uur terug bij de camper. 

Jammer? Ja! Maar ook wel weer een memorabel avontuur. En een ervaring die kennelijk bij ons hoort in de categorie mislukkingen-op-vakantie; zoals de zonsondergang in de Grand Canyon (precies op dat moment was het volledig bewolkt), het noorderlicht in Finland (de enige dag dat we niet gingen kijken was er prachtig noorderlicht en alle dagen dat we wel gingen kijken niets) of de Tafelberg in Kaapstad (de dag dat wij omhoog gingen was het volledig dichte mist).