Camperen is vrijheid

Voor ieder een doosje noten, 1 energiereep en 1 stroopwafel. Dat is wat ik bij me heb. 

We hadden een strak plan: DE hike van Hochoetz maken, beginnen met een cappu in de Bilefelder Hütte, bij het Wetterkreuz even pauze met wat nootjes, water en een energiereep, dan lunchen in de Kühtailer Alm (o,o die niet te versmaden Bauernsalat) een biertje bij het Panorama restaurant en met de laatste lift weer naar beneden.

Super plan.
Kwam alleen niet veel van terecht. 
De cappuccino drinken we nog wel, het doosje nootjes gaat op bij het Wetterkreuz. So far so good.
Maar dan blijkt de hike toch even iets anders dan ik van te voren had ingeschat. ZWAAR! afdalingen over stenen en geitenpaadjes. OK, dat ging nog.

We krijgen tot 2 maal toe stijgingspercentages van, wat 30%, voor onze kiezen. Hoe dan ook, we moeten uiteindelijk echt heel stevig doorlopen om op tijd weer bij de lift te zijn. De route is prachtig, meer dan dat zelfs. Maar op de een of andere manier is deze 11 kilometer 100% lastiger, zwaarder en moeilijker dan de 10 die we eergisteren hebben gelopen. Hoe dan? Meer stijging, stijler afdalen, geitenpaadjes vol losse stenen etc.
Op een gegeven moment, bijna aan het eind, zijn mijn beenspieren zó verzuurd dat ik even niet meer weet hoe ik naar boven moet komen. Maar steun- en toeverlaat in moeilijke tijden Ariaan, neemt me bij de hand en samen bedwingen we de top. 

Net op tijd komen we bij de lift voor de laatste rit naar beneden. Niks lunch en niks biertje. We hebben de hele tocht dus gedaan op nootjes, koffie, energiereep en stroopwafel. 

En weet je HOE lekker een pizza en een bier dan smaakt? 

Na twee dagen in Prapratno Beach, een slordige 50 km boven Dubrovnik zijn we verder getrokken naar het Oetzdal. 
Prapratno was zalig. Een heerlijke baai om te ontspannen en dat deden we dus ook. Even weer terug in de strand-stand: zwemmen, lezen, snorkelen, koffietje doen, zwemmen, lezen, snorkelen, biertje doen en iets eten. 
De 2e dag wandelen we op ons gemak naar Ston, een aardige 5 km up- and downhill heen (en dus ook weer terug). Goed voor de benen :-). 
Ston is een klein stadje met een zoutwinningsgebied. Maar het bijzondere is de muur. Een soort Chinese muur om het stadje heen (nog een groot deel intact) om ooit de (of alle) mogelijke vijanden tegen te houden.  Het stadje zelf is leuk, maar met 3 winkels en 6 restaurants heb je het wel gehad.
Prima om een ochtendje in door te brengen. 

In 2 dagen rijden we vervolgens de 1120 km van Prapratno naar de camping in Umhausen, net voorbij Oetz. Onderweg overnachten we op de camperplek aan de Katschberghöhe waar een zeer reislustige campereigenaar een geweldig leuk restaurant beheert. Als je daar eet, mag je gratis overnachten. Voorzieningen zijn er niet maar die hebben we ook niet nodig. 

Zodra we de camper hebben neergezet, hup bergschoenen aan en op pad. Eerst naar de Stuibenwasserfall: Deze imposante waterval stort over twee steile rotswanden naar beneden en is met zijn 159 meter de grootste waterval van Tirol. De waterval is vernoemd naar de stuifnevel die door de kracht van het water verspreid wordt. 
De weg er naar toe is steil, gaat flink omhoog en na een dikke 30 minuten ben je onderaan. Als je helemaal naar boven wilt moet je 700 traptreden op, een hangbrug van 60 meter over en een toren beklimmen. 
Dikke bewondering voor Ariaan: dit dit met zijn hoogtevrees toch maar mooi gedaan heeft. 
We lopen zo’n 10 kilometer waarvan de 2e helft alleen maar naar beneden dor het prachtige bos rondom Umhausen. 

De 2e dag is de trip down memory lane: We zoeken onze vrienden van de skischool op, wippen langs bij de dochter van ‘ons’ pension Griesserhof, drinken koffie mét bij ons stamcafé Heiner en winkelen bij de bekende winkels. Ariaan koopt wandelstokken (die ons de dag erna uitermate goed van pas blijken te komen).

En dan zaterdag de wandeling. Als we ons hadden willen revancheren met de afgebroken wandeling in Albanië: nou dat is 100% gelukt. En, eerlijk is eerlijk: ook prachtig.
Moe maar uitermate voldaan sluiten we hiermee onze prachtige reis af. Zondag rijden we in 1 keer naar huis.