Albanese koffiedate

We hebben een date. Een koffie date. Met Ilva Llakmani, haar vriend Nick en zus Ersa

Om 11.00 uur in hetzelfde restaurant als gisteren. Als we aankomen zitten zij er alle drie al, aan een gedekte tafel. Even denk ik dat zij nog moeten ontbijten maar de tafel is gedekt omdat we heerlijke Albanese gebakken zoete broodjes met jam en geitenkaas krijgen. Zalig.

Eigenlijk zouden we vandaag doorreizen maar aangezien we allebei nog moe waren van onze uitspatting van gisteren én we dus deze koffiedate hadden hebben besloten nog een dagje te blijven. 

In no time zitten we weer in een boeiend gesprek met deze drie jonge mensen. En het gaat over van alles: van studie, tot toekomstdromen. Het werk dat ieder doet en de cultuur van Albanië. Hun heerlijke jeugd-aan-het-meer en onze kinderen. Politiek en sport. En voor we er erg in hebben zijn we 2,5 uur verder. 

We lopen gezamenlijk richting onze camping en moeten beslist even hun huis zien. Het huis dat hun vader was begonnen met bouwen maar nooit helemaal heeft afgemaakt vanwege de emigratie naar Amerika. Maar altijd als ze ‘thuis’ zijn dan zijn ze in dit huis te vinden. En oma woont ernaast. 

De gastvrijheid kent geen grenzen; we krijgen nog meer echt Albanees lekkers te proeven en we moeten ons haast met geweld losmaken: het afscheid is roerend hartelijk. 

De rest van de dag luieren we rond. Maken een wandeling doorhebt Drilon Nationaal Park,  doen een snelle dip in het meer maar nadat we ‘s ochtends getuige waren van een vreemd ruikende lozing vinden we het eigenlijk niet zo schoon meer. 

Morgen gaan we echt verder.