Tirana

Binnen 5 minuten bemoeit de halve bus zich ermee. Of wij wel in de goede bus zitten. Want nee, de plek die wij aangeven, daar kan onmogelijk een camping zijn. 

Iemand komt naar ons toe en vraagt of we Duits spreken. Op mijn bevestiging vraagt hij nog maar eens waar we nou precies heen moeten. De kaartjesverkoper ziet het allemaal welwillend aan: hij heeft immers allang gezegd dat wij goed zitten. En, niet onbelangrijk, wij weten het zelf ook. De discussie en het welles/nietes gaat door tot het eindpunt waar wij er ook uit moeten.
Albanië ten top: vriendelijke, zeer behulpzame mensen die bereidwillig informatie geven. Al dan niet gevraagd.
De camping waar we nu staan is het toppunt van vriendelijke vrijgevigheid: de eigenaar geeft iedereen een ‘verplichte’ rondleiding over zijn hele terrein: eerst de bunker in die hij volgehangen heeft met memorabilia en dan door de moestuin. Resultaat: je gaat er niet vandaan zonder handen vol paprika’s, reuze courgettes en komkommers. 

Vandaag staat Tirana op het menu. We dwalen door de straten, bezoeken de regeringsbunker dat nu een museum is, verbazen ons over het gekrioel van laaghangende elektriciteitsdraden en de tegenstelling tussen de hypermoderne shoppingmalls en kleine, vervallen minishopjes.
Onze lunch-op-een-bankje (beproefd recept) in het enorme stadspark is overweldigend rustig en relaxed. 
Het museum Bunk-2 zet ons natuurlijk wel aan het denken. Ja, we hebben ons ingelezen in de geschiedenis van Albanië en bovendien kunnen we ons nog wel éénen ander herinneren uit het nieuws van onze jongere jaren. 

Maar toch. Iedere keer als we in een land komen wat zo geleden heeft (Albanië, Estland, Cuba, Zuid-Afrika, noem maar op) dan worden we er weer aan herinnerd hoe wreed de mensheid kan zijn. En dan kan het land nog zo geweldig mooi zijn, geweldig natuur hebben of mooie zandstranden: de geschiedenis is er ook. En in een land als Albanië is dat nog goed merkbaar.