De markt van Berat
We waren vroeg uit de veren omdat vroeg vertrekken in deze hitte iedere keer een prima keuze blijkt.
Net als we alles klaar hebben ziet Ariaan dat er aan de overkant van de weg een markt is opgezet. We kunnen vanaf de camping niet precies zien wat er verkocht wordt dus ons nieuwsgierigheid wordt per direct geprikkeld.
Voordat we weg gaan even naar de markt? Tuurlijk wel!
Tussen de roepende (en soms schreeuwende) kooplui lopen hordes locals en een enkele verdwaalde toerist (zoals wij dus). De ‘markt’ blijkt heel interessant. Afgezien vaneen paar kramen die er redelijk geordend uitzien is de hele boel een op elkaar gesmeten berg kleding. Tweedehands. Een vintagemarkt dus. Klopt. Maar wel heel anders dan je je kunt voorstellen.
De foto’s spreken voor zich 🙂
Snel gaan we onderweg naar de volgende bestemming: Badplaats Vlorë. Zoals alles in Albanië is het niet ver maar niet kort rijden.
Aangekomen in Vlorë hebben we opnieuw te maken met het verkeersfenomeen Albanië. Maar dan in de opperste vorm.
Er zijn absoluut verkeersregels in dit land, kan niet anders. Maar die zijn er voor de vorm, en als er mogelijk een camera staat voor de snelheid.
Verder doet iedereen maar wat. Rechts en links inhalen, brommers, fietsen en motoren die overal doorheen zigzaggen. Als je een weg over wil steken om linksaf te gaan dan zet je gewoon je auto vast op de andere weghelft en wacht tot je kunt invoegen, het verkeer van de andere kant stopt vanzelf.
Een rotonde? Die is niet bedoeld om het vlotter te laten verlopen. Nee, je propt je met z’n allen tegelijk in die cirkel als in een Mallemolen. Uiteindelijk kom je wel ergens waar je er weer af kunt. Ben je op de fiets? Dan steek je gewoon dwars over, of tegenzet verkeer in. Voorrang krijgen? Natuurlijk niet, voorrang néém je, anders kom je er nooit. En het meest bijzondere? Alles gaat heel gemoedelijk, geen getoeter, geen geschreeuw, geen middelvingers, geen bumperklevers.
Politie? Ja, die is er ook. Die staat midden op de rotonde, of op een kruising met zo’n rood/groen spiegelei te zwaaien. Niemand die erop let en ik heb ook echt geen idee wat ze aan het doen zijn.
Ik moet echt mijn Nederlandse ‘zo zijn onze manieren’ afleggen anders komen we nooit op de plaats van bestemming.