De Orang Utans van Borneo

Over wie zal ik het vandaag eens hebben?
Hmmm… moeilijke keuze…  internationaal gezelschap op de boot….

Over de Spaanse, in Ierland wonende lerares die alles wil regelen en in spido Engels met Iers-Spaanse tongval soms best moeilijk te verstaan is? 
Of over de 24-jarige Duitse die alles een beetje bekijkt, zich helemaal suf reist in d’r eentje en Engels spreekt als een native? 
Of over de Francaises, schoolvriendinnen van 26 waarvan de een op het punt staat in Singapore te gaan wonen? Maar dan doe ik de Argentijnse, in Italië wonende haperend Engels sprekende 45 jarige dame die 30 lijkt te kort.
En ook het Spaanse echtpaar, rond de 60?, waarvan hij wel redelijk Engels spreekt maar zij helemaal niet wat betekent dat alles vertaald moet worden en soms niet helemaal aankomt. Of gewoon over onszelf, 60-gers waarvan de rest van het gezelschap absoluut ook van alles zal vinden? (Gelukkig spreken wij Engels).

Laat ik het maar gewoon hebben over Koning Jacob. 
Op Borneo maken we een boottocht naar het Tanjung Puting National Park. Met een traditionele Klotok (houten boot) varen we de jungle van het park in voor een bezoek aan het Orang Utan opvangcentrum. (Lees meer: https://orangutan.org ) Orang Utans komen alleen voor op Sumatra en Borneo.
In beslag genomen dieren, wezen van gedode moeders en andere Orang Utans worden in dit centrum opgevangen, opgelapt en uiteindelijk geleerd om weer in het wild te leven. Ze worden verder niet gemerkt of gevolgd. Een deel van de dieren zal nooit helemaal verwilderen en worden dagelijks ‘bijgevoerd’ met bananen, mais en zoete aardappelen. En dat voeren daar mag je bij komen kijken (goed voor de fundraising ook, snappen wij toch). 

Allereerst natuurlijk de wandeling door de snikhete, gruwelijk vochtige jungle. Na 2 stappen stroomt het water van je lijf, voel je je net een Sticky Note omdat alles aan elkaar plakt. Je kleren aan je lijf, je handen plakkerig van de hitte, je gezicht voelt plakkerig, echt alles. 
Maar, we doorstaan deze kwelling goedgemutst en weten dat de beloning bij terugkomst bestaat uit gebakken banaan, koud drinken en het geweldig ijskoude handdoekje om je op te frissen.

Dit ter zijde, terug naar Koning Jacob. De 3e en laatste voederplaats die we bezoeken, daar is Koning Jacob de baas. Iedere afdeling OrangUtans heeft een Koning. En Jacob is vandaag een beetje dwars. Nadat hij een hele tijd rustig heeft zitten knabbelen, hier en daar een Makaki een zwieper gevend, vindt hij het ineens nodig om zich tussen zijn publiek te begeven. 
Hij slingert zich even een weg van boom naar boom en loopt dan rustig dwars door het publiek heen. Ondanks de waarschuwingen ‘blijf staan en keer hem niet je rug toe’ zijn er natuurlijk mensen die toch wegstuiven. Tot zorg van de rangers die wel in de buurt blijven en hem met wat ‘He, He’ geroep een beetje in het gareel proberen te houden. 
Hij hangt een tijdje naar ons te kijken, komt weer wat dichterbij, rent weer naar de andere kant, klimt weer eens in een boom. Verstopt zich in de struiken en komt dan ineens aan de andere kant weer tevoorschijn. De rangers blijven hem volgen en uiteindelijk heeft hij er genoeg van, klimt weer naar de overgebleven bananen en doet al peuzelend of zijn neus bloed. 

Dankuwel Koning Jacob voor deze voorstelling. 
Wij nemen afscheid van hem en zijn stam en lopen, inmiddels door een tropische stortbui terug naar de boot. 

Facts:
We slapen op de traditionele ‘Klotok’. Wij hebben een ‘balcony bedroom’. Alles wat je je daarbij moet voorstellen is een bed met nét wat meer slaapprivacy dan wanneer je op het dek slaapt. Op de foto zie je onze slaapplek achter op de boot bij de blauwe handdoek. ’s Avonds worden klamboes opgehangen en de bedden opgemaakt voor de mensen die aan dek liggen.

We hebben deze tour geboekt bij LocalGuides gevonden via Google. Prima kleine organisatie met vriendelijke en capabele mensen. Het eten, verse bereid door de kok was prima! Wij kozen voor de 3dagen/2nachten tour.