Pangkalan Bun – Borneo

We verblijven hier 1 nacht.

Als ik mijn handdoek van mij af laat glijden en in mijn bikini het water in stap voel ik met toch, heel even, een grote, naakte witte olifant.

Na aankomst in Jakarta hebben we in het Transferhotel even uitgerust om de volgende ochtend om 4 uur weer door de security check te gaan voor het vliegtuig naar Pangkalan Bun, Borneo. We zouden eigenlijk pas ‘s middag vliegen maar de maatschappij vond dit een betere vertrektijd. 
Dus hebben we ineens de hele dag in Pangkalan Bun. Niets te beleven, niets te doen ook. Wel verschrikkelijk heet. We hebben het ambitieuze plan opgevat om op zoek te gaan naar een gelegenheid waar je een fatsoenlijk kop koffie kunt drinken. Ja, de airconditioned bar van het hotel heeft die vast wel maar wij willen ‘even de sfeer proeven’. Dus we zwalken een beetje rond door de bloedhitte en vertrouwen op Google Maps die bij de rivier een coffeebar heeft gesitueerd. We lopen een eind over iets dat ooit de ambitie had om een boulevard te worden maar uiteindelijk jammerlijk verdwijnt in houten gerafelde vlonders. Zonder de gemarkeerde coffeebar. 

Toch blijven we even doorlopen en komen gaandeweg in een soort haveloos deel van de stad. Geen krottenwijk maar veel meer dan dat is het ook niet. Huizen op palen waar de rivier onderdoor loopt. Dat wil zeggen, onder de huizen zou ergens water moeten zijn maar dat is onzichtbaar geworden door de enorme lading vuil die daar verzameld is. De bewoners kunnen met hun huisvuil maar 1 kant op: het water in. Alles ligt daar onder die huizen verzameld: matrassen, rottend eten, schoenen, kleding,  vuilniszakken, puin, huisraad. En heel veel plastic. Als je daar per ongeluk in terecht komt ben je er meteen geweest, volgens mij. Niet meer terug te vinden. toch rennen er vrolijke kinderen rond en springen over die vlonders (en over de gaten die erin zitten) alsof het niets is. (Is het voor hen ook.)

Iedereen die we tegenkomen is extreem vriendelijk en alle kinderen willen graag weten waar we vandaan komen en wat onze namen zijn. Vervolgens zetten ze het op een giechelen.

Als onze zoektocht naar koffie uiteindelijk op niets uitloopt keren we toch maar terug naarder hotel. Even afkoelen in het zwembad dan maar? 
In dat zwembad is iets vreemds aan de gang: er zijn een flink aantal gasten aan het zwemmen. Daar is natuurlijk niets vreemds aan op te merken maar wél dat iedereen volledig gekleed in het water is. Inclusief hoofddoek. Alleen de paar aanwezige mannen hebben gewoon een zwembroek aan.

Kortom: Als ik mijn handdoek van mij af laat glijden en in mijn bikini het water in stap voel ik met toch een grote, naakte witte olifant. Maar dat duurt gelukkig maar heel even. 

Facts:
We logeren 1 nacht in het Grand Kecubung Hotel. We betaalden € 41,00 voor 1 nacht in een superior twin room.
Met een taxi vanaf het vliegveld ben je er zo. Een fijn hotel, goede kamer en in de omgeving kun je voldoende eetgelegenheden vinden. Wij aten in het restaurant van het hotel.
Een goedkoper alternatief is Mimi Guest House Syariah voor ongeveer € 9 per nacht. Het ligt wat verder uit het centrum maar vlakbij het vliegveld.