Op reis naar Indonesië

Woensdag 23 juli 2025 – pre-vertrekdag.

We hebben de verschillende opties om naar Schiphol te komen naast elkaar gelegd:

Met de auto naar een Lang Parkeren plek
Parkeren in de overdekte garage
Ons laten brengen door een van de kinderen (ophalen om 08.00 uur)
Met de trein vanaf Rotterdam (dan moeten we ook ergens parkeren of ons laten ophalen om 07.00 uur)
Met openbaar vervoer.

Optie 1: We zijn vergeten een parkeerplek te reserveren. Daar komen we een week voor vertrek achter en dat betekent dat de prijs inmiddels, voor 4 weken rond de 190 € ligt. Dat geldt dus ook voor optie 2 alleen i het bedrag dan nog hoger.
Optie 3: De twee die het dichtst bij wonen (Rotterdam) zijn daar absoluut toe bereid alleen zit de een in een opleiding voor zijn werk ergens in het midden van het land en moet de ander zélf om 08.00 uur op de trein stappen. En dat geldt dus ook voor optie 4.
Optie 5: Vinden we zelf niet te doen: vanaf onze woonplaats Brielle ben je bijna 1,5 uur onderweg voor je op de trein kan stappen.

Uiteindelijk besluiten we een Park, Sleep, Fly te boeken. Voor het aantal dagen (29) dat wij onze auto willen parkeren kunnen we alleen terecht bij Van der Valk Schiphol.
Kosten: 215,00 €. Dat betekent, vergeleken met een langparkeerplek dat we voor 35€ euro een overnachting erbij hebben. Dat betekent op ons gemak op staan, ontbijten en rustig aan naar het vliegveld met de shuttle bus.
Wij boekten direct bij het hotel: https://www.valkexclusief.nl/arrangementen/park-sleep-fly/
Als bedankje hiervoor kregen we een drankje bij de bar.

Donderdag 24 juli – vertrek van Schiphol
Vlak voor vertrek komt Leander komt Leander nog even een koffie met ons doen en zwaait ons uit. Toch altijd een leuke manier van vertrekken.

Reisschema.
11:15-15:45 uur – Amsterdam-Istanbul door Istanbul Airways
19:20-04:50 uur – Istanbul Bombay door Indigo
06:35-14:50 uur – Bombay Jakarta door Indigo.
We hebben deze keer de tickets geregeld via www.booking.com

Het is een beetje een omweg maar het was de goedkoopste optie in de minste tijd. Turkish Airways is een fijne maatschappij om mee te vliegen. Indigo: doen we nóóit meer! Wat een drama. Krappe ruimte, echt onsmakelijk eten en op het 2^e traject helemaal iets, zelf geen glaasje water. Op een vlucht van 6 uur vind ik dat niet best.

Jakarta? Jakarta? Jakarta! Only women, Only women. Jakarta? Colombo? Colombo?
Only Colombo! Over Here! You, wait Here! Speak English? Do you have lighter? Knife? Something in your backpack?

Na de overstap in Istanbul hebben we een slapen-doen-we-niet vlucht van 6 uur naar Mumbai. We komen even voor 04.30 uur aan en stappen bij de security midden de Indiase chaos. Er zitten zeer serieus kijkende militairen in camouflagepakken (want ja, altijd belangrijk om niet op te vallen) achter de screening monitors en houden alles streng in de gaten. Daartussendoor bewegen zich een soort, ja wat? Ik zal ze grondstewards noemen, die heel erg hun best doen om de tegenpool te zijn van de stille soldaten. Druk schreeuwend, wijzend, heen-en-weer rennend proberen zij iedereen door de screening heen te werken. De soldaten vertrekken er geen spier om.
Eerst worden de mensen die de transfers hebben naar Colombo naar voren gebruld omdat de boarding al aan de gang is. Daarna en tussendoor is Jakarta aan de beurt.
Er moeten heel veel mensen naar Jakarta, onder andere een groep oudere in speciale kledij gestoken Indonesische mannen en vrouwen.
Als een soort zwijgende flashmob zijn ze ineens overal, kruipen onder de afzettingen door, graaien bakken naar zich toe en vullen de ruimte terwijl ook zij toegeschreeuwd worden in Indiaas (?) en Engels. Wat ze niet blijken te verstaan. Tussendoor moeten ineens alle vrouwen die naar Jakarta gaan naar een aparte rij. Daar staat een vrouwelijke militair in camouflage outfit die, om de onzichtbaarheid nog groter te maken, ook nog een mondmasker draagt. Met haar screeningstok in de hand dirigeert ze iedereen stuk voor stuk naar een afgesloten hokje alwaar we staand op een schavotje aan de drugstest onderworpen worden.
Als ik ‘clean’ bevonden wordt en dus door mag komt een van de stewards vrolijk op me af. Jakarta? Vraag hij nog maar eens en als ik ‘ja’ knik wijst hij me waar ik heen moet. “But my husband…” wijs ik naar Ariaan die nog ergens schuil, gaat in de mensen masse. OK, zegt de man weer, “You stay”.

Onder tussen bij de beveiligingsband hebben de soldaten iets vreemds opgemerkt en proberen de eigenaar van de vreemde dingen te achterhalen. Dat is nog geen eenvoudige opgave aangezien dit een van de flashmobgroep is. Als ze uiteindelijk gevonden is gaat het papier van het vreemde pak en komt er een lading stinkende kip uit. Natuurlijk moet de soldaat niets laten merken maar je kunt zien dat ie bijna over zijn nek gaat. Ik overigens ook.
Het spul mag niet mee en de vrouw snapt er niets van. Spreekt geen Engels dus ze verstaat er ook niets van.

Ariaan is inmiddels door de security maar z’n rugtas is van de band gehaald en op de grond gezet, ter nadere inspectie.
“Jakarta? Husband? You go, now!” Daar is ie weer, mijn blije steward. “Yes”, zeg ik, “Husband but no backpack” wijzend op de gele rugzak die verloren rondhangt tegen een tafelpoot.
“Ok, you wait” en de steward probeert een van de soldaten zover te krijgen dat hij de rugzak sneller controleert.

Dan ontstaat er ineens een enorm tumult. Dezelfde dame van de kip, lijkt te worden aangevallen door de andere vrouwen. Ze wordt betast, al lagen van haar gewaden worden omhoog getrokken en iedereen is tegen haar aan het praten. Zij vertrekt geen spier maar rukt uiteindelijk zelf haar hoofddoeken af. Een van de soldaten grijpt ‘m uit haar handen, voelt eraan en haalt er een stanleymes uit tevoorschijn. (Kun je kip snijden met een stanleymes?) “Why knife”, zegt hij.”Why hide”. Hij is duidelijk woest. “No flight for you” zegt hij nog. De stewards dansen eromheen als kakelende kalkoenen en roepen in het wilde weg om iemand die zowel haar taal als Engels spreekt. En niemand meldt zich natuurlijk. Wij zijn allemaal bezig om op tijd in Jakarta te komen.

Als eindelijk een van de soldaten het tijd vindt om Ariaan’s rugzak te checken blijkt het te gaan om een miniparaplu die hij erin heeft gestopt. Dan kunnen we eindelijk door. Als we vertrekken zie ik de stoute mevrouw toch ineens in een stoel zitten. Mocht ze toch nog mee. Nog 6 uur te gaan voordat onze Indonesiëreis kan beginnen.

PS: ik wilde een foto maken van de chaos maar bedacht me net op tijd dat dit een soort van militaire zone is dus dat foto’s nietgewenst zijn. En dat klopt want iemand die dat wel deed werd meteen tot de horde geroepen en moest haar filmpje verwijderen (wat natuurlijk nog steeds op haar mobiel bij verwijderde items is terug te halen 😂😇)

Vrijdag 25 juli – aankomst Jakarta
De vochtige hitte sloeg als een klamme deken om ons heen. Gelukkig hoeven we nergens heen, we hebben we hebben een Twin-double room geboekt in het Jakarta Airport hotel. Dit hotel ligt aan Terminal 2, op loopafstand van de aankomsthal. Het heeft een eigen restaurant en ontbijten kun je al vanaf 03.00 uur.
We zijn moe van de reis, moeten wennen aan de hitte dus onze kamer-met-airco is zeer welkom. We doen een lekkere ijscappu in het restaurant, eten daar ook.
Vroeg naar bed want we moeten morgen om 4 uur weer inchecken voor onze vlucht naar Borneo.