Schipper mag ik overvaren

Stukje naar voren, stukje opzij. Weer naar achteren. Stop!

Met handgebaren en veel gefluit dirigeert de man mij naar de zijkant. Als ik een beweging maak voordat hij een teken gegeven heeft dan wuift hij me gebiedend maar vriendelijk terug.
Vervolgens komt hij mij in rap Spaans een verhaal vertellen dat ik natuurlijk niet versta.
We waren ruim op tijd bij de Ferry aangekomen die ons naar de overkant, Puntarenas zou brengen. De man was eerder naar ons toe gekomen en had ons, samen met nog 3 andere wachtenden uit de rij gehaald en ergens anders neergezet. We kregen een onduidelijk kaartje van hem, geen idee wat we er mee moesten doen. 
Ik vraag de dame die in de auto achter mij zit (en die mij in het Engels aansprak) of ze voor me wil vertalen.
Hij vertelt het verhaal nog een keer en loop dan meteen weg. De man moet nog een hele boot in elkaar puzzelen dus heeft helemaal geen tijd voor niet Spaans Sprekende Toeristen. Hij is vriendelijk maar moet nu wel weer aan het werk.
We moeten een ticket binnen kopen en alleen de chauffeur mag met de auto de boot op. De passagiers moeten lopend. Waarom? Geen idee. Heeft iets met de prijs te maken.

We moeten de Golf van Nicoya oversteken. Dat is de kortste weg naar onze volgende bestemming: Parc Natural Manuel Antonio. Het meest toeristische stukje van Costa Rica. Willen we ook gezien hebben.
Zo’n oversteek is altijd een heerlijke onderbreking van de reis. Je bent verplicht om even een uurtje niets te doen dan over het water te staren, een ommetje over de boot te lopen en een drankje te doen.
Het gedoe met aan- en afmeren, in- en ontschepen, heerlijk om naar te kijken. Ik sta altijd weer versteld van de enorme hoeveelheid auto’s en vrachtwagens er op zo’n relatief kleine boot kunnen. De mannen die de boel in elkaar moeten puzzelen weten precies wat ze doen. Volg blindelings hun aanwijzingen en alles komt goed. Maar Daimler je wel even je eigen chauffeurskaart op zij zetten. Dat lukt lang niet iedereen. Met als gevolg dat de ene auto klem komt te zitten en dus achteruit moet. Maar de volgende staat er, ongeduldig als ze zijn, er al weer achter. Dus moet de hele bups in beweging komen. Hetgeen gepaard gaat met eenhoorn handgebaren, gefluit en getoeter (van de ongeduldigen onder ons.
Gelukkig gaat het bij deze boot redelijk vloeiend. De inschepers houden het allemaal strak in de hand.

Ons auto staat op z’n plek op het onderdek. 2 centimeter ruimte tussen mij en de buurauto.
Rest ons niets anders dan een goede 5 kwartier lekker achterover leunen en genieten van wat we om ons heen zien. In de natuur en in de mensen om ons heen.