Samara Beach

En toen ging het even mis…  

En kwam het later weer goed. 

Wij hebben inmiddels aardige vaardigheid ontwikkeld in het doorzien van mooie plaatjes van hotelkamers. We snappen het gebruik van groothoeklenzen, we checken de beschrijving met de foto’s enzovoort. Als er bijvoorbeeld veel foto’s staan van nutteloze details (opgerolde handdoeken, een foto van een kraan of geen foto van de badkamer) dan gaat ie onherroepelijk van de lijst af. Maar soms worden we toch voor de gek gehouden, zodanig dat het, heel subtiel, ook niet verwijtbaar is.

Wat wij doen als we van te voren overnachtingsplekken boeken is:

1. We zoeken hotels via Booking.com
2. We kiezen er een aantal uit.
3. Daarvan maken we een shortlist
4. We lezen de recensies (en snappen dat dat heel persoonlijk is)
5. Dan checken we de hotelsites zelf en vergelijken ook de prijzen en faciliteiten
6. We kijken naar de ligging en of dat matcht met onze wensen
7. We proberen altijd eerst via het hotel zelf te boeken en als dat niet lukt via Booking.com (soms is dat ook de enige mogelijkheid).

99% valt dat heel goed uit en is zo’n hotel precies wat we dachten of zelfs meer dan dat. 

Zo kozen we ook Macao Beach hotel. De foto’s lieten o.a. een doorkijk naar zee zien. En een bankje en stoel voor de ingang. Een ruimte met een bed en een kast, maar half op de foto. Verder stond er ergens ‘the room has no window’. Maar aangezien er dus via de deur een doorkijk was naar het strand, er airco in de kamer aanwezig is en je dan toch geen ramen open zet, vond ik dat niet erg. 

Dus geboekt. 

Bij aankomst zag het er nog leuk uit. Inderdaad klopte het plaatje van het hotel zelf met de foto’s op internet. Maar de kamer bleek een soort kast-met-bed. De ‘seaview’ bleek alleen mogelijk als je je kamerdeur open liet staan en het zitje behoorde toe aan een andere kamer. Ik voelde me bekocht. En hier zouden we ons 25-jarige huwelijk moeten vieren?
Ik had een plaatjes in mijn hoofd van lekker voor je kamerdeur op het bankje knus naar de zee kijken onder het genot van een wijntje of zo, per slot van rekening vieren we hier ons 25-jarige trouwdatum. Dat viel dus even anders uit.
Maar! “The good news is”, zei de receptioniste. “I have another room for you! This one has a window!” Het bleek een kamer op de 1e verdieping. Met een ieniemienie balkonnetje en inderdaad twee ramen. Waar we niks aan hebben want die keken niet uit op zee. 
De receptioniste vond het een geweldige upgrade en ik kon alleen maar balen. Zitten op het balconnetje konden we inderdaad de zee zien. Als we de twee roestige golfplaten daken van andere kamers even negeerden. 
Maar goed, het is wat het is. Dachten we.
Toen we ‘s avond na een heerlijk etentje terug kwamen bleek onze kamer behoorlijk  onder water te staan… De koffers dreven nog net niet rond. 
Alles nat. Er werd druk getelefoneerd met iemand en de kamer werd drooggedweild. 
Hier konden we niet slapen. Of we voor deze nacht even in een andere kamer wilden? Achteraan, aan de straatkant was nog een kamer vrij. En in ieder geval droog. 
Morgen zouden ze de boel fiksen. De receptioniste trok een pruillipje en brabbelde ‘sorry’ toen ik zei dat ik het allemaal niet zo ok vond. Maar ja, daar hebben we weinig aan. Zij kan er ook niets aan doen natuurlijk maar ik hou gewoon niet van pruillipjes.
Maar ach, het personeel is heel vriendelijk en behulpzaam, dat dan weer wel. 
Voordat we onze 1 night stay konden betrekken moest er nog wel even een krab uit de badkamer geruimd worden. 

Met die krab is het overigens niet goed afgelopen: hij bleek de volgende dag teruggekeerd naar zijn vertrouwde plek alleen was voor de drempel blijven liggen. Ik had er geen erg in, deed de kamerdeur open. En weer dicht. En hoorde ‘krak’….. Krab ter ziele.