DINSDAG 12 JULI 2011

Wat een waanzinnig leuke dag was dit.
Om 9.00 uur waren we al onderweg naar Oetz. Een afstandje van niks, 4 km. Gelijk doorgereden naar de Liftbaan en boven aangekomen is Bruno Nagele de eerste bekende die we zien. Hij slaakt en kreet van verrassing en geeft ons een ferme handdruk en dito omhelzing. Je kunt aan hem zien dat hij het echt leuk vindt. Hij houdt vervolgens een heel verhaal in zijn echte onvervalste Oostenrijkse dialect en zoals gewoonlijk versta ik er geen woord van.

Het is heerlijk boven, mooi groen, rustig en de temperatuur is super.
We lopen naar de Bielefelder Hütte, de hoogst gelegen hut van het gebied, waar we altijd wel een paar keer per skivakantie koffie drinken.
Voor we dat nu weer gaan doen lopen we eerst nog ‘even’ door naar het uitstappunt van de Brunnenkopf skilift. Steil omhoog gaat het.
Onder het lopen hoor ik steeds de stem van onze Spaanse berggids: “Step by Step, you have to Walk very slow” (de genen die mee waren op de Canyoningtocht in de Pyreneeën zullen het zich nog wel herinneren).

Het werkt wel, je raak minder snel buiten adem als ongeoefende bergsporter. Na de fotosessie dalen we weer af naar de Bielefelder. De serveerster, die zich in de zomer kennelijk als Dirndl kleed, kijkt even verbaasd en herkent ons, waarna een enthousiaste begroeting volgt. Dat verrast ons eigenlijk wel, want ja, er komen zóveel gasten in de winter dat we altijd denken dat ze tegen iedereen net doen alsof het oude bekenden zijn. Maar nu ze ons zomaar herkent voelt dat wel echt.

Na de koffie zwerven we gelukzalig nog wat rond over de almen, door het koeienvolk heen, van Panorama restaurant naar Kühtailer Hütte.
Ariaan fotografeert zich helemaal een slag in de rondte, wil alles vastleggen.
Als we naar beneden willen komen we ook Maria nog tegen. En ook zij is enthousiast om ons te zien.
We maken een praatje en bij het afscheid vraagt ze met klem of we in de winter een keertje langskomen.
We voelen ons een beetje schuldig en nemen ons voor dat deze keer nou eens echt te doen.

Beneden moeten we eerst de motoren in de schaduw zetten, ze zijn door de zon zó heet geworden dat je je aan het zadel kunt branden!
We rijden naar de Petobar om daar wat te drinken. Als we naar binnen lopen, lopen we gelijk de vrouw van Peter (Mali) Mahlknegt tegen het lijf. Zij werkt vandaag. En ook zij is eerst verbaasd maar herkent ons meteen! En ook nu voelt dat goed. Als wij daar ’s winters binnenlopen lijken ze ons ook altijd te herkennen maar ik heb altijd stiekem het idee dat ze dat eerst in de computer opzoeken omdat ze weten dat we die dag zullen komen. Soort van klantvriendelijkheid zeg maar. Maar dat is dus niet zo,ze weten echt wie we zijn, zelfs ’s zomers haha! Zij komt uitgebreid bij ons buurten als we wat zitten te eten. Even later komt ook Tom nog. Leuk. Hij moet snel weer weg maar vraagt of we later in de week nog even langs komen.
Na de lunch lopen we op ons gemakje door Oetz. Uiteindelijk brengen we ook nog een bezoekje aan Ida en ook daar is de verrassing compleet. Zij nodigt ons uit in de tuin voor een glas drinken. We horen dan ook dat het huis van Oma inmiddels bewoont wordt door een dochter en dus niet meer beschikbaar is om te logeren.
Terug in het centrum hebben we het inmiddels zó vreselijk warm dat we een koel plekje aan de rivier opzoeken. We hadden eigenlijk nooit door dat het zo’n snel stromend water is.

Uiteindelijk eten we Pizza bij Heiner op het terras.
We hebben steeds een soort thuis gevoel door alle leuke reacties, de herkenning, het vertrouwde. Oetz is leuk in de zomer, tijdens het eten zitten de terrassen vol, overal veel bloemen en wat ons het meest opvalt: de mensen zijn veel meer ontspannen dan in de winter! Hebben veel meer tijd voor een praatje, zijn vrolijker.
’s Avonds op de camping worden we getrakteerd op een enorme onweersbui met flinke windvlagen.
Gelukkig hadden we het op tijd in de gaten en de luifel ingehaald, die had het anders waarschijnlijk niet overleeft.